Sandy

Voor Anja, een bijzondere vriendin, schreef ik onderstaand gedichtje toen Sandy, haar hondje, overleden was.

Sandy, een speciaal hondje die bij jou is terechtgekomen,
Een hondje die jouw volgde in al jouw plannen en dromen.

Een hondje die verzorgd is door jou als een prinses,
Een hondje die jou wel voorzag van enige les.

Sandy heeft al jouw verhalen en liefde mee naar boven genomen,
Ze zal je echt missen, maar ik weet zeker dat je voorkomt in al haar dromen.

Het paradijs op aarde heeft ze verlaten, zo ook alles wat haar lief was hier,
Sandy was een mooi, warm, liefdevol en spiritueel dier.

Sandy zal voor altijd ergens bij je zijn, je hart zal verwarmd blijven,
zelfs de dood kan de band die jullie hadden niet verdrijven.

Jullie meisje, jullie prinsesje is niet meer hier op aarde,
maar ze laat een energie en licht achter van onschatbare waarde.

Niets zal haar kunnen vervangen, dat zal ook niet gebeuren,
maar Sandy zorgt ervoor dat jullie leven nog steeds zal kleuren.

Een leven vol liefde, vreugde en plezier
gunt Sandy jullie hier.

Sandy heeft haar taak op aarde volbracht,
nu is ze boven waar ze liefdevol is opgewacht.

Rust zacht lieve lieve Sandy

Dood

Ik ben niet echt weg, moet je weten

Als ik dood ben, huil maar niet

Ik ben niet echt weg moet je weten

Het is het verlangen dat ik achterliet

Dood ben ik pas als jij dat bent vergeten

En als ik dood ben, treur maar niet

Ik ben niet echt weg moet je weten

Het is de heimwee die ik achterliet

Dood ben ik pas als jij die bent vergeten

Als ik dood ben, huil maar niet

Ik ben niet echt weg moet je weten

Het is maar een lichaam dat ik achterliet

Dood ben ik pas als jij me bent vergeten

(Bram Vermeulen)